Afscheid van de Grote Gangmaker – Dag Martin

Vrijdag was ik nog bij hem. Zaterdag hoorde ik tot mijn grote schrik dat Martin was overleden. Martin Spaan mocht slechts 60 jaar worden. Wat een verlies voor onze club.

Martin, jongen, ik denk met weemoed terug aan de ontelbare avonden dat je na het tennis met je volstrekt unieke gortdroge humor de hele kantine entertainde. En ik denk aan de jaren dat we samen als razende reporters clubgenoten interviewden. Liepen we met een gele bouwhelm op ons hoofd op een nog niet geopende snelweg omdat dat van Jan Rienstra mocht. En ik denk aan de kookavonden dat we met een enorme sombrero op met bijpassende druipsnor en poncho het Mexicaanse eten presenteerden. En ik denk aan de twee keer dat we de heren dubbel acht wonnen, het laagste niveau. Dus noemden we ons Meervoudig Wereldkampioen Heren Dubbel Acht. Het leven was een feest.

En ik denk natuurlijk terug aan de geweldige evenementen die je samen met Marie-José Schouten hebt georganiseerd. Nooit heeft de club mooiere jaren gekend. Een Britse middag compleet met Britse vlaggen, een doedelzakspeler, flessen originele Britse ale en als maaltijd uiteraard verse fish&chips. Op zondag. En de hele club zag oranje toen ons Nationale Elftal een beslissende wedstrijd moest spelen en jullie een Oranjemaal opdienden. Tafel oranje, eten oranje, kookploeg oranje. Zelfs de servetten en tompoezen waren oranje. En op Luilak het Sunrise Tournament, ’s morgens bij het krieken van de dag aan de slag en daarna een kakelvers ontbijt. Het was meteen een niet meer weg te denken traditie.

Maar het absolute hoogtepunt kwam natuurlijk toen je hoorde dat onze voorzitter Maarten Faber en zijn vriendin Anita gepassioneerde tangodansers waren. Toen moest er natuurlijk een tango-avond komen. En die kwam er. Dat moet toch wel de allerdolste avond uit de geschiedenis van onze club geweest zijn. Uit de luidsprekers klonk opzwepende tangomuziek, aan de muur hingen de Argentijnse vlag, zwoele tangojurken en tangoplaten. De ene helft van de clubleden stond gierend van het lachen buiten, de andere helft stond giechelig op de dansvloer. Mannen dansten met mannen, vrouwen met vrouwen, mannen met vrouwen en de meest onmogelijke tangopassen werden tot grote hilariteit en met zeer wisselend resultaat uitgevoerd. En ook hier weer die details. Servetten in de Argentijnse kleuren en de winnaars kregen de dvd Last tango in Paris. Wat een avond!

Ook onvergetelijk waren de speeches waarmee je in de jou kenmerkende stijl de winnaars bij prijsuitreikingen toesprak. En ach, had ik nog maar één keer mogen meemaken dat ik, zelfs als ik niet meedeed, weer in de categorie ‘weer net niet’ was gevallen.

Martin, jongen, wat zullen we je missen.

Rob Rib

Kom tennissen bij Tennisvereniging Duinvliet!

X